Η πρώτη μου επαφή με τους Angus and Julia Stone έγινε, όπως γίνεται συνήθως με τα πράγματα που τελικά τα υιοθετείς και τα κάνεις κομμάτι του εαυτού σου…τυχαία δηλαδή. Συγκεκριμένα μέσα από έναν ιντερνετικό σταθμό κοντά στα τέλη του 2007, όπου για κάποιο λόγο ο τύπος που είχε την μουσική επιμέλεια εκείνη την ώρα, έκανε αφιέρωμα στο εν λόγο συγκρότημα. Βέβαια, ακόμα δεν είχε και πολύ υλικό στα χέρια του, μιας και είχαν κυκλοφορήσει μόλις μια ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά ( το A book like this την ίδια χρονιά )  και 2 EP’s ( Chocolates and cigarettes το 2006 και το Heart full of wine το 2007 ). Από εκείνη την στιγμή ξεκίνησε η συλογή των ήδη υπάρχοντων κυκλοφοριών τους και συνεχίστηκε γενικώς η παρακολούθηση του συγκροτήματος. Τρία χρόνια αργότερα και 6 ακόμα EP’s, φτάνουμε στο σημείο που υποδεχόμαστε το Down the way. Το νέο album τους αποδεικνύει το πόσο έχουν μεγαλώσει, ωριμάσει και επεκτέινει τον ήχο της μουσικής τους. Ο Angus συγκεκριμένα, σε κομμάτια όπως το Yellow brick road και Draw your swords, οδηγεί την φωνή του με πιο rock χροιά σε διαφορετικές οδούς, αφήνοντας για λίγο τις απαλές ερμηνείες του. Αρχικά προτιμούσα την απαλή φωνή του Angus, αλλά πλέον υποδεχθήκαμε και τις δύο πλευρές του και επιπροσθέτως στα κομμάτια που τραγουδούν μαζί με την Julia, παρατηρούμε ότι τα ντουέτα τους έχουν δέσει αρμονικά πλέον. Συνολικά ο δίσκος, ενώ έχει σαφώς πιο ηλεκτρικό ήχο και διάθεση από τον πρώτο τους, βλέπουμε ότι δεν παραστρατούν από τους folk ήχουν που τους ορίζουν. Σίγουρα μιλάμε για έναν από τους κορυφαίους δίσκους της χρονιάς. Ένας δίσκος ο οποίος μάλλον σίγουρα θα εμφανιστεί σε όλες τις λίστες του 2010. Προσωπικά, θα αποτελέσει το soundtrack φετινού ( δροσερού όπως λένε και ελπίζουμε ) καλοκαιριού.

2 κομμάτια για γρήγορη εμπέδωση: Big jet plane / Draw your swords και τα οποία ακολουθούν.